ZARYS

Dama de Ampa­to.

Odkry­ta w dzie­więć­dzie­sią­tym pią­tym
na andyj­skim szczy­cie,
ofia­ra rytu­al­na, zacho­wa­na
w świet­nym sta­nie natu­ral­na mumia,
nama­cal­ne cia­ło, ale bez
kon­kret­nej histo­rii, bez­i­mien­ne.

Mówią na nie Juani­ta.
Prze­cho­wu­ją w warun­kach krio­ge­nicz­nych
w Are­qu­ipie.

Połu­dnio­wo­ame­ry­kań­skie
narzę­dzie sakral­ne,
zre­kon­stru­owa­ne w celach
muze­al­nych i edu­ka­cyj­nych
przez Osca­ra Nils­so­na.

Repli­ka
eks­po­no­wa­na w Museo San­tu­arios Andi­nos.

*

San­ta Maria.

Opi­sa­na w pierw­szym wie­ku
przez uczniów Jezu­sa z Naza­re­tu,
żyją­cych na Bli­skim Wscho­dzie,
według chrze­ści­jan mat­ka Boga,
zna­na z imie­nia i udzia­łu w kil­ku
nowo­te­sta­men­to­wych epi­zo­dach,
widy­wa­na nie­kie­dy przez ubo­gich
duchem, ale jedy­nie w nie­ma­te­rial­nej
posta­ci, bez­cie­le­sna.

Dogma­tycz­nie wnie­bo­wzię­ta.

Arche­ty­picz­na azja­tyc­ka matry­ca,
zwi­zu­ali­zo­wa­na w wer­sji
mło­dzień­czej i doj­rza­łej
w ramach nauko­we­go pro­jek­tu
przez Áti­la Soares da Costa Fil­ho.

Wize­run­ki dostęp­ne
na wie­lu inter­ne­to­wych stro­nach.

*

L’Inconnue de la Seine.

Wyło­wio­na pod koniec dzie­więt­na­ste­go wie­ku
z fran­cu­skiej Sekwa­ny nie­zna­jo­ma,
bez­cie­le­sna, bez­i­mien­na samo­bój­czy­ni
o twa­rzy ema­nu­ją­cej spo­ko­jem.

Mówią, że pogo­dzo­na.

Zachwy­ca­ją­cy euro­pej­ski arte­fakt
do oglą­da­nia, maska pośmiert­na
wyko­na­na przez pary­skie­go pro­sek­to­ra.

Od dzie­sią­tek lat roz­po­wszech­nia­na
przez pra­cow­nię rzeź­biar­ską
Ate­lier Loren­zi jako przed­miot deko­ra­cyj­ny.
Twarz lal­ki Resu­sci Anne,
fan­to­mu stwo­rzo­ne­go
przez Asmun­da Laer­da­la
na potrze­by nauki resu­scy­ta­cji
krą­że­nio­wo-odde­cho­wej.

*

Isto­ta
obec­na – nie­obec­na.

Okruch lodu,
ską­py opis,
odbi­cie w wodzie.

Wymo­de­lo­wa­na, zawsze
nie­kom­plet­na.

Gra­ni­ca, kon­tur
oka, gra
świa­tła
na falach.