Skok - heksaptyk.pl

SKOK

Słuchajcie, chłopcy, ostatnia sprawa,
skoro wszystko zostało już ustalone,
dograne, dopięte na ostatni guzik.

Jeśli to, co zaplanowaliśmy, się uda,
jeśli zdobędziemy te środki, jeśli
jej pomożemy i unikniemy…
Pamiętajcie, nikt, absolutnie
nikt nigdy nie może się o tym
dowiedzieć.

Każde z nas zabierze tę tajemnicę
do grobu. Wiem tylko ja i wy dwaj.
I tak ma pozostać, żeby, nie daj Boże,
o n a nigdy się nie dowiedziała!

Wiecie, jaka jest wrażliwa, jaka
delikatna, nawet nie chcę sobie
wyobrażać, jak by zareagowała,
gdyby się dowiedziała, to by ją
chyba zabiło.

Mamo, nie musisz nam tego
mówić, to oczywiste.

Tak, on ma rację, to oczywiste,
wiemy, jaka jest wrażliwa.

Wolelibyśmy umrzeć niż ją…,
ją skrzywdzić, wiesz przecież.

Wiem. Chłopcy…, moi chłopcy…
tak mi ciężko, wam pewnie też,
że posuwamy się tak daleko,
nigdy wcześniej…,
nikogo nigdy nie skrzywdziliśmy…

Ale, mamo, my…

Nic nie mów! Wiem. Nie możemy…,
my nie możemy przecież…
tylko patrzeć…, tego wytrzymać,
gdyby tata jeszcze żył…, jak ona cierpi,
jak ona się z tym zmaga…, z tym…,
i w ogóle się nie skarży, jest taka
miła…, dobra…, jest wszystkim…,
ona cały czas się uśmiecha, ale…,
ale mimo wszystko, to, co…, mimo
wszystko…

Tak, ona jest taka dzielna…

Bardzo ją kochamy, mamo,
nigdy nikomu nie piśniemy
słowa.

Życie…

Jesteście tacy dobrzy dla niej,
tacy odważni, bardzo was kocham…,
nie…, nie wstydźcie się łez, chłopcy,
płaczmy…

Nie płacz, mamo.

Zobaczysz, że się uda, ona…
musi znów zacząć chodzić, musi
wyjść poza te cztery ściany,
wyjść z tego cuchnącego… pokoju,
teraz tylko się uśmiecha,
musi znów zacząć się śmiać.

Dziękuję.