Apokryf

APOKRYF

Gdzie siostry?

Zajęte, przygotowują wieczerzę,
wejdź.

Czekałeś na mnie w ciszy i ciemności.

Tak, jak prosiłeś.
Zasnąłem. Dokądś szedłem,
schodziłem…

Zapal najmniejszą lampkę.

…

Nie odstawiaj.
Zbliż się.

Nie usiądziesz?
Dlaczego nie odsłaniasz twarzy?
Spieszysz się?
Odwracasz głowę.
Nie patrzysz mi w oczy.
Jesteśmy sami.

To wyjątkowa chwila.
Nachyl się ku mnie.

…

Wiem, że jesteś chory.
Objawy stają się coraz bardziej wyraziste.
Długo już ich nie ukryjesz.
Wkrótce zobaczą.
Wszyscy.

Tak, to prawda.
Pomożesz mi?
Wiesz, jak to się skończy,
dokąd to zmierza.
Zechcesz mnie uzdrowić?
Czy po to przyszedłeś?
Dlaczego sam, potajemnie?

Czy odważysz się umrzeć dla mnie?
Zstąpić do otchłani i powrócić?
Przyjąć ciężar najmroczniejszej wiedzy?
Stać się Ożywionym, Znakiem?
A wkrótce potem umrzeć po raz wtóry
z ręki tych, którzy pragną mnie zabić?

O czym mówisz?
Nie widzę twojej twarzy.
Dlaczego nie patrzysz mi w oczy?

Mam moc uzdrowić cię.
Ale mam też moc cię wskrzesić.

…

Milczysz.
Wierzysz w to?

Nie pojmuję.

…

Wierzę.

Co więc odpowiesz?

Ty wiesz.

Wiem, ale to nie ja decyduję.
Ja tylko pytam. Proszę. Odpowiedz.

…

Niech
się
stanie.

…

Milczysz.

Unieś lampkę, spójrz mi w oczy.

Płaczesz.

Płacz razem ze mną,
Łazarzu.
Przyjacielu mój, bracie mój,
płaczmy razem.