DO

Ostat­nie sło­wo musi nale­żeć do auto­ra.

Do pod­mio­tu, któ­re­go ponoć nie ma.
Do kogoś, kto ponoć umarł.

Ale przed­ostat­nie niech nale­ży do świa­ta.
Do wszech­świa­ta.

Niech będzie lirycz­ną apo­stro­fą do czy­tel­ni­ka.

Któ­re­go też ponoć nie ma.
Któ­ry też ponoć, jak każ­dy inny pod­miot, umarł.

*

Licen­tia poeti­ca.
Potęż­ne narzę­dzie oddzia­ły­wa­nia.

Mecha­nizm two­rze­nia.
Mecha­nizm powo­ły­wa­nia do życia.
Mecha­nizm wskrze­sza­nia.

Dowo­dze­nia ele­men­tar­ne­go, natu­ral­ne­go
pra­wa.

Pra­wa do istnienia.