W PARKU

Słoń­ce się kry­je w obło­ki drzew.
Na mięk­kim pro­mie­niu tań­czy pająk.
Lądu­je
na świe­żo malo­wa­nej ław­ce.
Usi­łu­je się uwol­nić,
szar­pie,
kro­czy.
Lep­kie drew­no ampu­tu­je mu odnó­ża.
Pająk pada.
Pozo­sta­wił za sobą ścież­kę zła­ma­nych,
srebr­nych,
drga­ją­cych,
igieł. Moc­no pach­ną
kwia­ty na klom­bach. Hałas
mia­sta zni­ka w dziu­plach
drzew.